Hasseltse “Galjaars vanne gujje smaak” halen uitgedund eindstreep van ruige Oxfam Trailwalker

29 augustus 2011 at 8:22 pm

BERICHT overgenomen van http://focusophasselt.wordpress.com/

Het Hasseltse team – de galjaars vanne gujje smaak – hebben afgelopen weekend, met wisselend succes, de Oxfam Trailwalker, een wandeltocht van 100 km door de Hoge Venen in de buurt van Eupen, afgewerkt.

Drie van de vier teamleden (Jean-Lou Gillissen, Alexander Rediers en Jorn Vannutte) overschreden zondagmorgen de finishlijn in Eupen, waar ze goed 25 uur eerder van start gegaan waren. Alleen Noël Stassen moest bij het eerste controlepunt afhaken, wegen acute griepaanval en zou aldus niet aan de eindmeet geraken.

Avontuurlijke belevenis

Aankomen was in eerste instantie de boodschap voor de sportieve Hasselaren, die allen aan hun eerste Oxfam Trailwalker toe waren.

“Het waren 100 loodzware kilometers”, verklaarden ze unaniem. “Maar het wél loonde de moeite om deel te nemen. Het was immers een tocht door een prachtig landschap en de appreciatie van de supporters was – zelfs midden in de nacht – overweldigend te noemen. Maar we geven grif toe dat we alle drie kapot zaten aan de eindstreep. Vooral het 30 km lange traject tussen de Botrange en de afdamming van de Gileppe sprak boekdelen. Vreselijk hoe zwaar de hellingen naar het einde toe begonnen te wegen. Dat was inderdaad het moeilijkste stuk van de Trailwalker”.

Opbrengst

De 220 deelnemers aan de Oxfam Trailwalker brachten in totaal ook 448.000 euro bij mekaar, een bedrag dat integraal naar projecten van Oxfam-Solidariteit rond duurzame landbouw gaat.

www.oxfamtrailwalker.be

HIEP… HIEP… HIEP…

BERICHT ontvangen van deelnemer Jean-Lou Gillissen

klik op de foto voor weergave in volledige grootte

En toch… Je ziet het goed. Er staan slechts drie wandelaars van ons team op deze foto en het was niet omdat de vierde de foto gemaakt heeft … Degenen die on-line het verloop van de Oxfam-trailwalker volgden, zagen met ontzetting dat een van onze teamleden diende af te haken…

Na een moeizame en voor sommigen zelfs slapeloze nacht in de stacaravan in Jalhay, begaven we ons naar de start in Eupen. Het was reeds tien voor zeven en er stond nog een massa volk in de ontbijttent aan te schuiven, zodat we besloten wat zelf meegebrachte eetwaar en een banaan te consumeren.

Om stipt zeven uur werd het startschot gegeven en een meute van 220 wandel- en enkele loopteams namen het vertrek. Wij werden opgeslokt door de massa van zowat 900 deelnemers die enkele straten van Eupen doorkruiste en daarna het groen indook. De OTW was begonnen …

Een ononderbroken lange sliert slingerde zich over de smalle paadjes en houten bruggetjes van het Hertogenwald, terwijl ons supportersteam Gilbert en Maurice zich naar het eerste checkpoint begaf om ons team logistiek te ondersteunen. Helaas bleek nog vóór het eerste checkpoint (9,5 km) een koortsige Noël slachtoffer van zware buikkolieken die hem zelfs verhinderden rechtop te lopen. Node namen we dan ook de wijze beslissing om Noël uit te schrijven, zodat we met drieën de overige negentig volgende kilometers dienden af te ronden. Eerder dan naar de totaalafstand te kijken, concentreerden wij ons op ieder volgend checkpoint waar we door de organisatie telkens rijkelijk getrakteerd werden op allerhande versnaperingen, koffie, soep, drankbrikjes, allerhande fruit, chips, …

Vlotjes bereikten we na wat klimwerk Mützenich (D) om daarna weer af te dalen naar Küchelscheid om tenslotte de klim naar de Botrange aan te vatten. Tot aan checkpoint Botrange (zowat halfkoers na 48 km) was het deelnemersveld redelijk compact doordat iedereen het risico van uitsluiting wilde ontlopen. Ieder team moest immers het checkpoint Botrange om 18u30 gepasseerd zijn om het risico te vermijden tijdens de nacht in de eigenlijke Venen te verdwalen. Onder de luide aanmoedigingen van onze kleinkinderen en kinderen bereikten we de Botrange om vijf voor zes.

De 2 kinesistes Eva en Melanie namen onze benen eens stevig onder handen om de melkzuurknopen weg te masseren en om 18u30 verlieten we met frisse benen en vol goede moed de Botrange. Diverse malen werden we geteisterd door onweerachtige hevige regenbuien zodat onze regenkledij uit de rugzak diende opgediept te worden om enige tijd later weer opgeborgen te worden. Doorstappen naar het volgende checkpoint was echter de boodschap. Aan checkpoint Brücke werden wat koffietjes achterover geslagen om de lange nacht helder te overleven. Petzl-hoofdlampen en fluovestjes werden bovengehaald. Weldra zou immers de nacht het daglicht verdringen. Pelotonnetjes van 10 tot 20 wandelaars vervolgden hun weg en er werd weinig gepraat omdat ieder zich op de weerschijn van zijn hoofdlamp concentreerde.

Af en toe werd er wat geschoven over de regenzwangere pollen en natte stenen. Geregeld verdween een halve wandelschoen in niet te onderkennen modderblubber. Na een stevige klim en enkele wijde lussen over een eenzaam bospad bereikten wij om 1u30 ’s nachts checkpoint Gileppe (77,9 km) waar we een langere break van meer dan één uur inlasten. Aan onze benen werd extra rust gegund. De eerste barsten in ons ego-vertrouwen vertoonden zich : onze benen waren verkrampt en pijnlijk, de voetzolen waren week en voelden oververhit, de eerste wrijvingspijnen speelden op, het vaatje voelde als bijna leeg…

In tegenstelling tot een groot aantal wandelaars die hier enkele uren slaap zouden nemen in camper of tent, zouden wij immers onze tocht verderzetten tot het eindpunt dat nog 22 kilometer verwijderd lag. Gelukkig waren de drie laatste etappes kort zodat we wat rust, voedsel en verstrooiing in de opeenvolgende checkpoints vonden. Het ochtendgloren brak door rond de Eupener stuwdam en de hoofdlamp werd opgeborgen. De laatste kilometers werden onder een stralend zonnetje geabsorbeerd en tenslotte bereikten we enkele minuten na acht het voetbalstadion in Eupen. Onder applaus van een reeds talrijk publiek overschreden drie houterige, wat kromgebogen en strompelende teamgenoten de meet.

We waren geslaagd en hadden de 100 km in 25 uren afgehaspeld. Hondsmoe maar voldaan kraakten we nog een flesje bubbels, aten wat buffetversnaperingen en verdwenen toen snel huiswaarts om in enkele uren ons slaaptekort in te halen. We droomden in de geborgenheid van onze slaapkamer van de volgende editie 2012… En Noël, wie weet, krijgt volgend jaar zijn revanche ?

Advertenties

Entry filed under: 2011 - 08 (augustus). Tags: , , , , , , , .

Spaghetti-Avond t.v.v. Maison Papy – met in avant premiere de nieuwe Congokoffie van Oxfam Fairtrade LEZING: “Fair trade en bio: twee handen op één buik?” – n.a.v. de Week van de Fair Trade 2011


Om een FairTradeGemeente te zijn en te blijven moet onze stad aan zes criteria voldoen:

1. Het lokale bestuur steunt en promoot Fair Trade. Met woorden, en met daden.
2. Minstens twee fairtrade-producten zijn beschikbaar in de plaatselijke winkels. En in de horeca worden ze geserveerd.
3. Scholen, bedrijven en organisaties gebruiken fairtrade-producten en helpen de kennis en betrokkenheid te vergroten.
4. Een goede strategie houdt de campagne lang in het nieuws. Zo voelt iedereen (inwoners, handelaars, organisaties) zich gewaardeerd voor zijn engagement.
5. Een lokale trekkersgroep neemt het initiatief om de titel te behalen en zorgt voor continuïteit.
6. Met een nieuw initiatief promoot de gemeente lokale consumptie en productie van duurzame voedingsproducten.

Categorieën


%d bloggers liken dit: